İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Çetin savaşların kafasına bir şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Nasır’dı. Kavga sırasında dertli yaralar asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danca kurumunda uzun süre bakım devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Bazı günler kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için okulun yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz “Yapmayın kurtulun!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ve aile ortamında uyum güçlüğü.

Görevli danışmanı çabalar tesir etmedi. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk düştü, “Muallim!” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben, çorap giymiştim. Dede çorapsız geliyordu. Yeleğin içine giydiği beyaz renkli kıyafetini bileğe kadar uzamış giydi. Annem ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman çok koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hâlâ gözleriyle bilincinde olarak uyurken gece altını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanç içinde odadan ayrılmak istedi. Konuyu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin de destekleriyle oğlunun bir danışmana yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde Rahman koro koşarken kapıya çarptı. Yaralanmadı ama canı yandı, samimi uzun ağladı. Rahman’ı teselli etmek destek olmak kucağını tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görerek uzak dan onu sessizce> izledim. Rahman, renkli küçük kalemlerle şeyler karalarken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kâğıdı çıkarıp önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, dinlenmek istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı bir okulda göreve başladım. O çocuk bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Beni tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve karardı; benden söylemedi. Rahman sonraki sık sık çeşitli Suç olaylarına dolaşıp polis kayda işlenmiş. Ailesi tarafından alınarak problemli yetiskinlerin bakıldığı bir yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm gayretlerimize karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.